Ο μήνας μου.

Φώτα παντού και άνθρωποι συνεχώς να περνάνε από δίπλα μου.
Με ενοχλεί η απροσωπία αυτής της πόλης και από την άλλη μου 
αρέσει.Βρίσκομαι εδώ και ένα μήνα σε μια μόνιμη μάχη με τον
εαυτό μου και προσπαθώ να αντέξω την μοναξιά μου.Δεν περίμενα
ποτέ να βρεθώ σε τόσο δύσκολη θέση και να προσπαθώ να επιβιώσω
μόνη μου χωρίς να ξέρω κανέναν.Όση ομορφιά και αν έχει αυτή η 
πόλη άλλη τόση ασχήμια έχει και σε τρομάζει.Δεν χρειάζεται να 
δώσω το όνομα της πόλης,ίσως να καταλάβατε από μόνοι σας.
Όλο αυτό με κουράζει και με κάνει να νοσταλγώ το νησί μου και
την ησυχία που είχα σ'αυτό καθώς κοιτούσα τη θάλασσα μου.
Έχω 25 μέρες να αντικρίσω θάλασσα και μόνο η ψυχή μου ξέρει
πόσο πολύ επιθυμώ την μυρωδιά της.
Το βαρέθηκα όλο αυτό και μπορώ να πώ οτι θέλω πίσω το τόπο
μου και τις φίλες μου χωρίς να με πιάσει άλλη κρίση και βρεθώ
ξανά στα πατώματα κλαίγοντας. 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Επιτέλους ενηλικιώθηκα!

To νησί δεν με χωράει.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου το μόνο που θυμάμαι 
να λέω είναι "Το σιχαίνομαι αυτό το νησί,θέλω να φύγω από
εδώ επιτέλους!"
Ανέκαθεν με κούραζε ο ρυθμός του και αυτοί οι άνθρωποι
με το μίσος που κουβαλάνε μέσα τους και την περιέργεια να
τα μαθαίνουν όλα.Ποιός σας είπε πως εγώ θέλω να μαθαίνετε
τι κάνω στη ζωή μου;
Αυτό το συνεχόμενο ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο που 
καταλήγει σε ένα ασταμάτητο κουτσομπολιό είναι αυτό που
χαρακτήριζε τις ζωές μας τόσα χρόνια και τώρα κάπου φθάνει
στο τέλος του.Τους τελευταίους μήνες αποκόμισα τόσες 
αναμνήσεις από το νησί μου που τόσα χρόνια δεν είχα καταφέρει.
Δεν ξέρω αν πρέπει να τις κρατήσω όλες αλλά μάλλον πρέπει
να κάνω ένα καθάρισμα μέσα στο μυαλό μου και να κρατήσω
όλες τις ωραίες στιγμές με τα άτομα που αγαπώ και να τις 
πάρω μαζί μου στη καινούργια μου ζωή.
Τώρα που ήρθε η στιγμή να φύγω καταλαβαίνω πως πλέον πια
αυτό το νησί δεν τον μισώ όπως πίστευα τόσα χρόνια αλλά
τελικά είναι ό,τι αγαπώ περισσότερο.
Αυτές είναι οι τελευταίες ώρες στο νησάκι μου..
Θα μου λείψεις πολύ..

γιατί το όνειρο ζεί στη σιωπή.

Είναι η στιγμή που επιτέλους ξυπνάς από το όνειρο που ζούσες 
για τόσους μήνες και απορείς για το που βρίσκεσαι και που πατάς.
Είναι η στιγμή που πρέπει να αναρωτηθείς γιατί τόσο καιρό να
αγαπάω εσένα περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό;
Γιατί να κάνω κακό σε μένα και όχι σε σένα;
Αφήνεις τον εαυτό σου να παραδοθεί σε ένα ψέμα για το τίποτα
ή μάλλον καλύτερα για να βγείς εσύ στο τέλος η αιτία του τέλους.

Αφήνεις τον εαυτό σου να βουλιάζει και να χάνεται μέσα στο χάος.
Με ρωτάς αν μπορώ να ανασηκωθώ από εκεί που με έστειλες;
Με ρωτάς αν έχω κουράγιο να αντιμετωπίσω την ζωή μου ξανά;

Και τώρα καινούργια ζωή,μακριά από τις αναμνήσεις..
Θα γίνεις μια ανάμνηση θολή..

Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

Βρέθηκα σε ένα βιβλιοπωλείο τις προάλλες και εντελώς

τυχαία έπεσε το μάτι μου σε ένα βιβλιαράκι το οποίο

μου τράβηξε την προσοχή και κάπως έτσι μου δόθηκε

και εμένα η ευκαιρία να γνωρίσω την Ανθή Δοξιάδη-Τριπ.

Δεν έχω να πώ κάτι για αυτό,απλά ήταν οτι πιο τέλειο

έχω διαβάσει ποτέ στη ζωή μου.

 

-Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
– Ό,τι θες.
– Ό,τι θέλω; Τ’ ορκίζεσαι;
-Στ'ορκίζομαι.
– Είναι δύσκολο.
-Δεν πειράζει.
– Είναι ακριβό.
– Δεν με νοιάζει.
– Είναι σπάνιο.
– Τόσο το καλύτερο.
– Είναι επικίνδυνο.
– Δεν φοβάμαι.
– Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.
– Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.
– Μπορεί να σου γλιστρήσει απ’ τα χέρια και να φύγει.
– Θα το ξαναπιάσω.
– Μπορεί να πάει πολύ μακριά.
– Θα το κυνηγήσω.
– Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.
– Θα γίνω πουλί να το ψάξω.
– Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.
– Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.
– Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.
– Θα περιμένω τα χαράματα.
– Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.
– Θα φέρω τ’ άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.
– Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.
– Θα ζητήσω σ’ ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.
– Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;
– Θα φέρω γερανό.
– Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;
– Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.
– Υπάρχει;
– Θα τον φτιάξω.
– Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;
– Δεν ξέρω.
– Τότε;
– Τότε θα μάθω.
– Από που;
– Από τα βιβλία.
– Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;
– Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.
– Κι αν έχει πεθάνει;
– Θα βρω τον άλλον γέροντα.
– Ποιον άλλον γέροντα;
– Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.
– Όλα τα βότανα;
– Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.
– Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;
– Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.
– Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;
- Πάντα.
– Τώρα.
– Τώρα. Έλα, τι θέλεις;
– Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
– Ό,τι θέλεις.
– Ό,τι, ό,τι θέλω, τ’ ορκίζεσαι;
– Στ’ ορκίζομαι.
– Θέλω … θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.
– Να το φτιάξουμε.
– Με τι;
– Με τι θέλεις;
– Δεν ξέρω.
– Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.
– Όχι, όχι δεν είναι έτσι.
– Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.
– Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.
– Γιατί;
– Μπορεί να το χάσω.
– Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.
– Μπορεί να χαθώ κι εγώ.
– Θα έρθω να σε βρω.
– Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;
– Θα μπορέσω.
– Κι αν είναι σκοτάδι;
– Θ’ ανάψω κερί.
– Κι αν λιώσει το κερί;
– Ως τότε θα σ’ έχω βρει.
– Κι αν όχι;
– Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.
– Πόσο θα ψάχνεις;
– ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
– Τι θα πει για πάντα;
-Ότι Σ'ΑΓΑΠΩ.
– Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;
– Μπορείς να κοιμηθείς.
– Που;
– Κάτω από μια μυρσινιά.
– Που έχει μυρσινιές;
– Παντού.
– Έχει και λιοντάρια παντού;
– Όχι.
– Που έχει λιοντάρια;
– Στην ζούγκλα.
– Είναι κοντά η ζούγκλα;
– Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου…
– Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;
– Ποτέ.
– Τ’ ορκίζεσαι;
– Στ’ ορκίζομαι.
– Ξέχασα τι θα πει για πάντα.
– Θα πει ότι σ’ αγαπώ.
– Πόσο;
– Ως τον ουρανό.
– Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;
– Ναι.
– Θα με πάρεις αγκαλιά;
– Ναι.
– Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.
– Ό,τι θέλεις.
– Ό,τι, ό,τι θέλω, τ’ ορκίζεσαι;
– Ναι.

πιο μαλάκας πεθαίνω.

Θέλω να ουρλιάξω 

και

να τα σπάσω όλα.

Φτουξελευθερία!

Ύστερα από ένα μήνα απουσίας και πάλι εδώ

στα γνωστά λημέρια μας.

Σοκαριστικό μπορώ να πώ πως ήταν αλλά πολύ

ενδιαφέρουσα εμπειρία που δεν θα ήθελα να 

ξαναπεράσω ποτέ.Τώρα ξεκινάμε το 

καλοκαίρι μας.Πέρασε η χρονιά πολύ γρήγορα

αλλά και πολύ όμορφα.Ελπίζω όλοι να περνάτε 

ωραία τις πρώτες μέρες του καλοκαιριού σας

και το αλάτι να έχει ποτίσει το κορμί σας και

στο αίμα σας να υπάρχει άφθονο αλκοόλ.

Το 94.

Πανικός.
Κρίση.
"Κοκομπλόκο".
Μπήκε ο Μάιος,ήρθε η τελική ευθεία,πόσο
καιρό άκουγα οτι ερχόταν και τώρα την βλέπω
να μου κλείνει το μάτι και να μου κάνει νοήματα.
Φρικαρισμένη πολύ με αυτή τη φάση,γιατί 
πρέπει να την περάσουμε;Κάθε μέρα η ίδια συζήτηση..
-Μαμά που είναι τα χάπια;
-Τι τα θές;Συλλογή τα κάνεις;
Και που να ήξερες πως δεν μπορώ να επιβιώσω
μια μέρα χωρίς αυτά.Που να ήξερες πως τα βράδια
υποφέρω στον ύπνο μου.Το ένα μάθημα ξεπηδά μετά
το άλλο στα όνειρα μου.Όνειρα;Εφιάλτες μάλλον..
θα ήταν καλύτερα.
Ας κλείσω τα μάτια μου και ας ξυπνήσω στο καλοκαίρι.
think positive.

ίσως..δεν ξέρω..

Ιστορία κενό#1

Κάθεται ξαπλωμένη στο κρεβάτι,κοιτάζει το λευκό της ταβάνι και
παρατηρεί την υγρασία που αρχίζει να αχνοφαίνεται.Πρίν μια 
βδομάδα δεν ήταν έτσι,πρίν μια βδομάδα όμως ούτε αυτή ήταν 
έτσι.Ήταν ευτυχισμένη,είχε ό,τι χρειαζόταν στη ζωή της και είχε
μονίμως ένα λευκό χαμόγελο που δεν εξαφανιζόταν με τίποτα.
Τώρα;;Τα όμορφα της μάτια είναι κόκκινα,τρέχουν ποτάμι και δεν
μπορεί να τα σταματήσει σκέφτεται μήπως την υγρασία του ταβανιού 
της την προκάλεσε η ίδια από την θλίψη της όπως μούσκεψε και 
το μαξιλάρι της και δεν στεγνώνει.Δεν μπορεί να σηκωθεί,δεν 
μπορεί να επαναφέρει το χαμόγελο της.Ένα ζωντανό πτώμα πάνω
στο κρεβάτι της είναι πλέον που το μόνο που κάνει είναι να φωνάζει
...πού είσαι;;;...

Ιστορία κενό#2

Κάθεται ξαπλωμένη στο κρεβάτι,κοιτάζει το λευκό ταβάνι και
παρατηρεί την υγρασία που αρχίζει να αχνοφαίνεται.Αρχίζει να
απορεί με τον εαυτό της,αν πρέπει να βρίσκεται εκεί και πόσο
μάλλον σε αυτή την κατάσταση.Αδράνεια.Αξίζει κανείς να την
κάνει να είναι χάλια με τον εαυτό της;Αξίζει να χαλιέται για την
πάρτη του;Πετάγεται από το κρεβάτι της."Όχι ρε μαλάκα,δεν θα 
σου κάνω την χάρη αυτή τη φορά".Γινόταν ένας πόλεμος μέσα
της,μεταξύ της λογικής και της καρδιάς,νικητής αυτή τη φορά
ήταν η λογική.Την προηγούμενη φορά που κέρδισε η καρδιά της
κάηκε μαζί της.Ντύνεται,βάφεται και φεύγει.Πάει σε κάποιον που
την αγαπάει πραγματικά σίγουρα..στη παρέα της."Δεν θα κλάψω
πια για σένα,είμαι πιο δυνατή από όσο νόμιζες αγόρι μου,εγώ θα
σε λυγίσω όχι εσύ εμένα"




Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα αυτά τα δύο κείμενα,ίσως να χρειαζόταν 
να μπούν κάποιες σκέψεις μου με την σειρά τους στο μυαλό μου,
ίσως να έβγαλα τα απωθημένα μου,ίσως να μην ξέρω που πατάω.
Πάντως καληνύχτα σε όλους..
 

Τούμπαλιν.

Περνάει η αλήθεια μπροστά από τα μάτια σου,
περνάνε οι εικόνες λές και είναι σκηνές από ταινία..
τρόμου;ίσως,ο καθένας μόνο φόβο και δέος θα ένιωθε.
Θέλω να κλείσω τα μάτια μου να μη βλέπω τίποτα,
να κλείσω τα αυτιά μου να μην ακούσω τίποτα,
δεν θέλω να δώ την αλήθεια κατάματα με τρομάζει.
Πόσα ψέματα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος μέσα 
σε λίγες μόνο μέρες;Πόσα χτυπήματα μπορείς να του 
δώσεις;Πώς μπορείς να του λές πως τον αγαπάς και
ταυτόχρονα να βγαίνει το άλλο πρόσωπο ίσως το 
πραγματικό και να κάνεις το μεγαλύτερο κακό που 
μπορούσες;Πώς γίνεται να υπάρχει τόση προδοσία
και τόσο θράσος;

Βγάλε τη μάσκα,διάλεξε πρόσωπο,δείξε το πραγματικό σου συναίσθημα.

Φοβάμαι να τα αντιμετωπίσω όλα για αυτό κλείνω τα 
μάτια μου.Ξέρεις τι κάνω;περιμένω..λίγο έμεινε και
όλα τελειώσαν.Η ευτυχία δεν ήταν εκεί που νομίζαμε
τελικά ή τουλάχιστον όχι εκεί που θέλαν να μας κάνουν
να πιστεύουμε πως ήταν.Διάλεξε τρόπο διαφυγής από το
ψέμα σου,εγώ πάντως μπήκα στο κόπο να διαλέξω και
ας με πονάει..
Σε κάτι τέτοιες στιγμές εκτιμάς πραγματικά τις φίλες σου
όταν γκρεμίζεται ο κόσμος σου αλλά έχεις αυτές να σε
σηκώνουν και να προχωράνε μαζί σου,μόνο που τώρα
αυτή τη φορά θα προχωρήσουμε κάπου μακριά και δεν
θα είσαι εκεί για να θαυμάζεις το ψυχρό αριστούργημα σου.


Τέλειωσες..


 

πονηρα παιχνιδια.

 

πονηρα παιχνιδια παιζει το μυαλο και πνιγομαι.

Όταν βρέχει να τ'ακούς

Όταν θα ξεχάσεις θα είναι αργά..
Δεν θα φύγει από πάνω σου,θα είναι εκεί..
θα σε κυνηγάει,θα σε καταδιώκει.
Ξέρεις γιατί;
γιατί δεν ξεχνιέται,γιατί ίσως να 
μην το ένιωσες ποτέ ξανά..
ίσως να ήταν η πρώτη σου φορά.
μα θα είναι και η τελευταία.
Όλοι στερημένοι από κάτι,
κάποιοι στερημένοι από λογική,
άλλοι από αισθήματα,
από καρδία..
εσύ διάλεξες από τι είσαι;
η απάντηση μένει μετέωρη,
όπως και η ζωή σου.

ξέρω θα φύγεις με το σκοτάδι και 

εγώ θα βυθιστώ μαζί του.

έχω την βροχή να μου κάνει παρέα

και να μένει εδώ αυτή μαζί μου

γιατί αυτή απλά μπορεί.

άναψε τα φώτα σου.

Ξέρεις η ησυχία αυτή με τρομάζει.
Φοβάμαι να κλείσω τα μάτια μου ενώ
ξέρω πως δεν είσαι δίπλα μου..
μένω μόνη μου χωρίς να νιώθω 
την ασφάλεια που μου προσφέρεις
γνωρίζοντας πως όταν πάθω κάτι θα 
έχεις την αγκαλιά σου να με
βάλεις μέσα και να με προστατέψεις από 
οτιδήποτε.
η ησυχία αυτή με τρομάζει.
φοβάμαι να κοιμηθώ σ'αυτό το σκοτάδι 
μόνη μου
μόνο άγνωστες σκιές να υπάρχουν δίπλα μου 
και όχι η δικιά σου μορφή.
σιωπή..
ακίνητη χωρίς να βγαίνει η ανάσα μου περιμένω
να ανάψεις για λίγο το φώς και να χωθώ 
στην αγκαλιά σου. 

μη δίνεις σημασία στους παραλογισμούς 

μιας νυχτιάς,δεν ξέρω τι μου γινεται.

εσυ;;

Ίσως η απουσία είναι παρουσία

Ισως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,

χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,

χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,

και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.

Pablo Neruda.

σημαντικό το "είμαστε" στον έρωτα που δυστυχώς δεν υπάρχει.ξέχασα τι σημαίνει.θα το βρώ σίγουρα,δεν φοβάμαι.αρκεί να με βοηθήσεις..

 

Μωρέ μήπως είσαι ο Ερμής;

Μετά από πολύωρες συζητήσεις με φίλους και γνωστούς καταλήξαμε όλοι οτι οι δέκα τελευταίες μέρες είναι ίσως από τις πιο δραματικές που ζήσαμε.Άλλοι σε προσωπικά θέματα,άλλοι σχετικά με τα μαθήματα τους,άλλοι στα συναισθηματικά τους..κανένας μας όμως δεν κατέληξε ακριβώς ποιός ευθύνεται για την κατάσταση μας τις μέρες αυτές που πέρασαν.Αερολογίες όλα μέχρι στιγμής,καμία απολύτως ουσία.

Και όμως καταλήξαμε με την φίλη μου οτι για ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ αυτός που φταίει για όλα είναι ο Ερμής.Κάθε φορά που κάτι μας πηγαίνει στραβά η κλασσική ατάκα είναι "Αυτός ο μαλάκας ο Ερμής πάλι ανάδρομος είναι".Τι χαζά κοριτσάκια να κάθονται να πιστεύουν στα άστρα και σε όλες αυτές τις χαζομάρες που πλασάρουν στα αθώα μυαλουδάκια όλων των κοριτσιών που ζούν στο ρόζ συννεφάκι τους.Εγώ πήρα την απόφαση οτι το συννεφάκι μου άλλαξε χρώμα εδώ και καιρό.Δεν είναι πια ρόζ και αυτό με λυπεί,δεν ζώ πια στα όνειρα μου που μπορούσα να είμαι ευτυχισμένη.Είτε για καλό είτε για κακό προσγειώθηκα στην πραγματικότητα και τα βλέπω όλα με μια άλλη οπτική.Παρόλα αυτά η πραγματικότητα με τρομάζει,όσο και αν θέλω να την αντιμετωπίσω όλο αυτό που την πλαισιώνει  μοιάζει εφιάλτης μπροστά στα μάτια μου και εγώ δεν μπορώ να ανταπεξέλθω με τίποτα.

"Ερμή,βοήθα με.Κάνε μια φορά κάτι για μένα ώστε να πάνε όλα καλά."

relationship.

αιωνιότητα.

Η μόνη τους παρέα ήταν το φώς των αστεριών..δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο για να είναι ευτυχισμένοι μαζί.Την είχε αγκαλιά τόσο σφιχτά λες και θα την έχανε για πάντα.Άκουγε την καρδιά της να χτυπά τόσο δυνατά δίπλα του και ένιωθε μια πληρότητα που δεν είχε ξανανιώσει ποτέ μέχρι τότε στη ζωή του.Ήταν ευτυχισμένος μαζί της..δεν τον ενδιέφεραν τα στερεότυπα,οι διχόνοιες και οι αποστάσεις αρκεί να είχε εκείνη..

-Δεν θέλω να σε χάσω.
-Ποιός σου είπε πως μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα;
-Θα μ'αγαπάς δηλαδή για πάντα;
-Η αιωνιότητα γλυκιά μου μπροστά στον έρωτα μας είναι λίγη.

τίποτα δεν είναι γκρί.

 

Αλλάζουν οι αποχρώσεις της ζωής..

Το φόντο πάντα μαύρο

μουντό,σκοτάδι,κατάθλιψη. 

Το μαύρο χαρακτηρίζει το ψέμα 

που γέμισε την ζωή μου.

Γκρί.

Τρικυμίες,αναστατώσεις,δυσφορία.

Δεν βγαίνεις ζωντανός 

όταν επικρατούν αυτές οι συνθήκες.

μπέρδεμα..αμφιβολίες

χαμένη στο καπνό 

Άσπρο.

ήρθε το φώς και μαζί του έφερε

και κάτι επιπλέον που με

κάνει χαρούμενη.

αυτό το κάτι που αλλάζει

όλα τα δεδομένα

και κάνει τίποτα να μην είναι

όπως πρίν.

Δεν πίστευω στα θαύματα πια

όπως και αυτά δεν πιστεύουν

σε μένα.

             γιατί..

όλα είναι καλά και τίποτα δεν είναι γκρί.

ζω?

Μεγάλωσα και άφησα τους φανταστικούς μου φίλους στην άκρη,προσπάθησα να τους αντικαταστήσω με πραγματικούς όμως η πραγματικότητα είναι πως κανένας δεν μπορεί να σε καταλάβει και να σου σταθεί όσο ο εαυτός σου.

Τότε όλα ήταν όμορφα θυμάμαι..όσο μπορώ ακόμα να κρατήσω μέσα μου μνήμες από το παρελθόν μου,υπάρχουν άλλα που γεμίζουν το κεφάλι μου και το ζαλίζουν.Δεν υπάρχει χώρος πια για τίποτα.

Μεγάλωσα..ζητάω όμως και τώρα τους φανταστικούς μου φίλους να μοιραστώ με αυτούς αυτό που με πνίγει,που δεν με αφήνει σε ησυχία.

Τρελή..

Ποιός άνθρωπος μιλάει σε ανύπαρκτα όντα,άλλαξα την συνήθεια μου.

Το σκοτεινό μου ταβάνι είναι αυτό που με συνοδεύει και τα ακούει όλα.Παρορμητικές σκέψεις,γκρίνιες,κλάματα..κλάματα πόσα ακόμα;..

μεγαλώνω,αλλάζω,ονειρεύομαι,υπάρχω.ζώ?

  θα παίξω στο ψεύτικο παιχνίδι που έφτιαξα

για τον εαυτό μου να δώ τα όρια μου.

μη με πιστεύεις όλα είναι ένα ψέμα,

μέσα σ'αυτό και εγώ.

ευχαριστώ ξανά την αδερφή μου!

Και για μια ακόμη φορά μια από τις πιο γλυκές υπάρξεις της ζωής μου μου έδωσε αυτό το βραβείο!Ευχαριστώ ηλιανάκι μου Ονειροπολώ [?]
Ας πώ και εγώ κάποια πράγματα που αγαπώ με την σειρά μου..

• Απαρνιέμαι το νησί μου για οτι αγαπώ πιο πολύ..την Αθήνα 
  

 

• Αγαπώ το κρεβάτι μου γιατί μου προσφέρει την ζεστασία που δεν μου δίνει κανείς άλλος. 

 

• Έχω αδυναμία στη φωτογράφια αν και την παραμέλησα για φέτος.

 

• Δεν μπορώ χωρίς αγκαλιές,είμαι σπιτίσια γάτα.

1.  in architectural terms
2. restless 
3. Η ονειρούπολη της Κ* 
4. Ανάμεσα στις σκέψεις 
5. ΒIScoto 
6. αιώνια ψυχή ταξιδεύτρα =]
7.  Όταν όλα φεύγουν νωρίς 
8.  notebook of claire