Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Ακόμη εβάστουνε ή βροντή ... ... ...
Κι ή θάλασσα, πού σκίρτησε σαν το χοχλό πού βράζει,
Ησύχασε και έγινε όλο ησυχία και πάστρα,
Σαν περιβόλι ευώδησε κι εδέχτηκε όλα τα’ αστρα·
Κάτι κρυφό μυστήριο εστένεψε τη φύση
Κάθε ομορφιά να στολιστή και το θυμό ν’ αφήση.
Δεν ειν’ πνοή στον ουρανό, στη θάλασσα, φυσώντας
Ούτε όσο κάνει στον ανθό η μέλισσα περνώντας,
Όμως κοντά στην κορασιά, πού μ’ έσφιξε κι εχάρη,
Εσειότουν τ’ ολοστρόγγυλο και λαγαρό φεγγάρι·
Και ξετυλίξει ογλήγορα κάτι που εκείθε βγαίνει,
Κι ομπρός μου ιδού πού βρέθηκε μία φεγγαροντυμένη.
Ετρεμε το δροσάτο φως στη θεϊκιά θωριά της,
Στα μάτια της τα ολόμαυρα και στα χρυσά μαλλιά της.

Γιατί η λογοτεχνία αλλάζει ακόμα το χρώμα των ημερών μας....
Τις κάνει πιο λιλά, πιο αιθέριες....
Και μας κάνει να αισθανθούμε πως θέλουμε να κρατήσουμε ατόφιο και ανεπηρέαστο από το γκρίζο της καθημερινότητας όΤι υπέροχο υπάρχει στη ζωή μας.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου